De grootste angst van m’n moeder en vader was, dat ik, net als hun vorige kindje, binnen een aantal uur zou overlijden.
Dus de zwangerschap van mij was zeer gewenst, maar ook heel beladen: verdriet om de dood van het vorige kindje en angst of het nu wél goed zou gaan. Een periode met blijdschap, maar ook stress.
Dat moet ik gevoeld hebben als klein baby’tje, zo één met mijn moeder in de baarmoeder. Toen ik bijna geboren zou worden, heeft mijn moeder met alle kracht geprobeerd dat tegen te houden: ‘Blijf hier binnen, hier ben je veilig’.
Ze heeft het laatst letterlijk aan me verteld: ‘Ik was toen zo in paniek, ik wilde niet dat je geboren zou worden.’
Over familie, familiepatronen en familieopstellingen.
Hoe gaat het? Prima, kan niet beter, top!
Het is niet wat het lijkt. We laten vaak niet het achterste van onze tong zien.
‘Het gaat prima’ (terwijl we doodmoe zijn).
‘Leuk, de stiefkinderen komen zo’ (terwijl we er helemaal geen zin in hebben).
‘Ja hoor, het gaat goed met ons’ (terwijl we net ruzie gemaakt hebben).
‘Druk, druk, druk op het werk’ (terwijl we met smart op klanten wachten).
‘De vakantie is super!’ (terwijl het te warm, te druk en te veel gedoe is).
Altijd balanceren
“Al m’n hele leven doe ik mijn best om overal tussendoor te manoeuvreren. Tussen de scheldpartijen van mijn moeder en mijn vader die de benen nam. Tussen mijn jaloerse zus en mijn boze broer. En hoewel ik het me toen niet bewust was, had ik precies in de gaten wat mij te doen stond. Ik liep op eieren en balanceerde me een weg door het gezin, in een poging ervoor te zorgen dat het niet nóg erger zou worden. Aan mij zou het tenminste niet liggen…”
Lees verder →Ik was een braaf kind
Ik deed wat mijn moeder me vroeg. Hielp mijn 3 jongere zusjes. Was nooit ongehoorzaam. Lekker rustig, mijn vader en moeder hadden geen kind aan me. Dat was fijn voor hen, in een gezin met 4 kleine kinderen (later zouden er nog twee broertjes volgen).
Mijn ouders hadden geen omkijken naar me, daar zorgde ik wel voor. Van jongs af aan wist ik al onbewust: ‘Papa en mama hebben verdriet om het overleden broertje, ze hebben genoeg zorgen, ik hou me stil, ik wil hen geen last geven’.
De schuld van moeder?
‘Mama was gelukkig voordat jij kwam, weet je dat?’
Dat zei de moeder van Kevin toen hij 3 jaar was.
We need to talk about Kevin. Toen Pierre Bokma dit in augustus 2024 als Zomergast-film koos, werd ik meteen getriggerd. Acht jaar eerder had ik hem al gezien. Indrukwekkend en angstaanjagend, ik sliep er een aantal nachten slecht van.
Moedermelk vol tranen
Daar zit ze. Joke, 58 jaar, moeder van drie volwassen zoons. Een beetje in elkaar gedoken op de stoel, waardoor ze nóg kleiner lijkt. Schoorvoetend vertelt ze dat ze moeite heeft met het maken van contact. Ze heeft weinig zelfvertrouwen en voelt zich minderwaardig aan anderen, ook in het contact met haar zoons. Ze heeft er dagelijks veel last van.
Spannend
De week hiervoor heeft ze aangegeven dat ze door middel van een individuele familieopstelling wil onderzoeken waar dit vandaan komt. Super spannend vindt ze het, maar ze wil nu eindelijk duidelijkheid.
Verschillende leeftijdsfases
Ik vraag haar om intuïtief een vloertegel voor zichzelf te pakken en in de ruimte te leggen. Vervolgens doe ik de suggestie om in een halve cirkel vóór zich, stuk voor stuk vloertegels voor haar verschillende leetijdsfases neer te leggen. Dus: haar tijd in de baarmoeder van haar moeder, haar babytijd, zichzelf als kleuter, zichzelf als schoolkind, puber, jongvolwassene en als oudere volwassene.
Lees verder →Grr….boos! Machteloos. Verdrietig.
- Je ziet er als een berg tegenop als je stiefkinderen komen. Je voelt je een vreemde in je eigen huis en bent stiekem opgelucht als ze weer weggaan. En daar schaam je je dan weer voor.
- Je slooft je uit voor je stiefkinderen, maar die lijken dat niet te merken. Je snakt naar een beetje waardering voor alles wat je voor hen doet. Je bent gekwetst en het maakt je boos.
- Je voelt je schuldig ten opzichte van je eigen kinderen. Die hebben het al moeilijk door de scheiding en moeten jou nu ook nog delen met een man en kinderen waar ze niet om gevraagd hebben. Dat doet je verdriet.
De invloed van een gebeurtenis uit het familiesysteem op ons leven nú
Kort geleden was ik bij een bijeenkomst van ‘Broederziel’ een organisatie voor en door mensen die een broer of zus verloren zijn. Ik hoorde ontroerende verhalen over geliefde zussen en broers (groot en klein) die er nu niet meer zijn.
Het leek mijn verhaal
Zelf werd ik geraakt door het verhaal van iemand wiens broertje overleden was, heel kort na de geboorte. Het had mijn verhaal kunnen zijn: mijn oudste broertje is ook binnen een dag na de geboorte overleden.
Trouwen? Ik ken je niet!
Stom programma
Trouwen met iemand die je niet kent, da’s echt idioot. Maar na één keer kijken (per ongeluk, echt waar), was ik benieuwd hoe het zou aflopen met die echtparen van ‘Married at First Sight’. Na de huwelijksdag, de huwelijksreis en een paar dagen samenwonen mochten ze beslissen of ze getrouwd wilden blijven of wilden scheiden. Een paar stellen waren heel blij met elkaar, maar de meesten wilden scheiden.
Fascinerend proces
Ik vind het fascinerend. Hoe komt het dat Jan zich terugtrekt als een oester, als hij van Birgit te horen krijgt dat zij geen emotionele klik voelt? Waarom is Kim teleurgesteld, omdat ze vindt dat Antoine te weinig initiatief heeft getoond? En wat doet Astrid, die verdrietig is omdat Sander geen moeite voor haar doet? Ze overstemt haar verdriet met een schaterlach.
Lees verder →Het is niet gelukt. Hoe het anders kan.
Nu al gesneuveld
Hoe zit het met die van jou? Bij mij zijn al binnen 2 weken een paar goede voornemens gesneuveld…….
Mijn dagelijkse wandeling overgeslagen omdat het regende.
Ongeduldiger gereageerd dan ik me voorgenomen had.
Toch tot ’s avonds laat tv zitten kijken.
Minder gezond gegeten dan ik had gewild.
De meeste van mijn voornemens staan elk jaar op mijn lijstje.
En ik weet dat ik zélf invloed heb op het wel of niet slagen ervan.
Andere wensen
Ik heb ook nog andere wensen voor 2021-2022-2023…..
Want ik wil heel graag dat: