Een zeurend, jengelend kind in de buggy. Of erger nog: spartelend en schreeuwend op de grond…… Als het je eigen kind is, wil je het liefst door de grond zakken of net doen of je er niet bij hoort. En als het een kind van een ander is, ben je ten eerste blij dat jij er niet mee opgescheept zit, weet je ten tweede precies wat je zou doen als je zijn moeder was, en loop je ten derde snel door omdat je gek wordt van het lawaai.
Een gewone zaterdagmiddag in een winkelcentrum. Er zijn mensen die dat leuk vinden. Gezellig rondslenteren, een paar boodschappen doen, wat eten en drinken. En er zijn mensen die er van gruwen. Te druk, teveel lawaai, te warm. En ook nog die jengelende, zeurende, schreeuwende kinderen. Die dat natuurlijk expres doen. Expres om jou als moeder te pesten. Lees verder →
