Familieopstelling en Stief-advies
Ik was de oudste
Heel lang was ik de oudste. Tenminste, dat dacht ik. Ik wist dat mijn oudere broertje maar één dag geleefd had, dus logischerwijze was ik nu de oudste in het gezin waar later nog 5 kinderen geboren werden.
Echter, deze rol als oudste voelde als een jas die me niet paste. Op de een of andere manier klopte het niet, ik voelde me onzeker en onrustig.
Zo’n 8 jaar geleden kwam tijdens een familieopstelling deze vraag aan de orde. En toen gebeurde het…….
Lees verder →Kinderen die niks lusten.
Kinderen die knoeien.
Kinderen die zeuren.
Kinderen die door elkaar praten (of schreeuwen).
Kinderen die ruzie maken.
Kinderen die elkaar onder de tafel schoppen.
Kinderen die het niet eerlijk vinden dat…..
Pfff, herken je het? Er is altijd wat aan tafel!
En dan hebben we het nog niet eens over jouzelf en je partner.
De een vindt het supergezellig, de ander een gruwel: met 30 familieleden een weekend in een groot vakantiehuis.
Kort geleden was het ons jaarlijkse familieweekend. Ik was er bij, samen met moeder, 5 broers en zussen, zwagers, schoonzussen en de kinderen, waarvan een aantal met vriend of vriendin.
Ik voel me rijk dat we er allemaal nog zijn, behalve onze lieve (o)pa die enorm zou genieten van het samenzijn. Dankbaar ben ik dat we om elkaar geven, dat we allemaal door dezelfde deur kunnen en dat we zin hebben om dit te doen.
We hebben het hele weekend veel gedaan: serieus gepraat en onzin gekletst, lekker gegeten en veel gedronken, verrassend geschilderd, fanatiek gesport en onnoemelijk veel spelletjes gedaan.
Ieder heeft zijn/haar rol in het geheel.
Lees verder →‘Ga eens mee, dit is echt iets voor jou!’ Een paar vrienden wilden me meenemen naar een familieopstelling. Maar het leek me niks: zweverig gedoe en ik hield niet van toneelspelen. Ze bleven aandringen. Na een jaar werd ik toch nieuwsgierig en ging eindelijk een keer als representant naar een opstelling.
Ik was verrast, verbaasd en danig onder de indruk. Van een toneelspelletje was absoluut geen sprake. En zweverig? Het was ongrijpbaar en bijzonder, maar wel helemaal ’to the point’. Ik had (ook als representant) voor mezelf direct helder welke parallellen er waren tussen mijn moeder, mijn dochter en mijzelf. Wat een intrigerende methodiek. Hier wilde ik méér van meemaken.
Ik ben de oudste van 6 kinderen, maar de rol van ‘oudste’ paste me niet echt lekker.
Lees verder →Heb jij dat ook weleens: dat je iets hoort, leest of meemaakt waar je zó door geïnspireerd raakt dat het je niet meer loslaat? Ik had dat laatst. Ik was bij een superboeiende lezing van Anna Verwaal bij Interakt, een centrum voor meergenerationele therapie. Huh? Wát voor therapie? Het woord zegt het eigenlijk al, deze therapie gaat voorbij de grenzen van generaties. Er wordt dus niet alleen gekeken naar MIJ, maar ook naar vorige generaties; naar mijn moeder, mijn grootmoeder en misschien nog verder terug.
De lezing die ik bijgewoond heb, heette ‘Conceptie, zwangerschap en geboorte, de reis die ons leven bepaalt’. Die titel raakte me diep. Daar zat voor mij een grote waarheid in.
Mensen helpen, het heeft er altijd in gezeten.
Intuïtie
Als kind al had ik oog voor mijn klasgenootjes die het, volgens mij, moeilijk hadden. Ik voelde vaak intuïtief aan hoe het met iemand ging. En hoewel ik op dat moment nog niet begreep hoe het werkte, was het zeker een spiegel voor me. Want ik zag en voelde natuurlijk óók iets wat ik bij mijzelf herkende.
Iets met kinderen
Het antwoord op de vraag welke opleiding ik na de middelbare school wilde doen was niet zo moeilijk.
De wijze man pakte een beukennootje van de grond en zei:
“De regen of de zon raakt dit zaadje aan, maar weet niet of er een beukenboom of een dennen- boom uitgroeit. Dat wat er in zit, komt er uit.
De mens is als dit zaadje. Dit zaadje ben jij. De ander kan je alleen raken als jij ‘het in je hebt’. Zoals een beukennootje alleen een beukenboom kan worden als ‘het er in zit’.
Dus iedere keer als je door de ander wordt geraakt, of dit met boze woorden gebeurt of een compli- ment, met slaan of met een streling, iedere keer word je geraakt in je ‘zijn’. En iedere keer kun je iets over jezelf te weten komen en daardoor groeien.
Je doet dankzij de ander steeds nieuwe ontdekkingen over jezelf”.
(Verkort, bewerkt stukje uit: “Een gelukkig mens en andere geheimen” van Theije Twijnstra).
We maken het allemaal mee. Je vraagt aan je kind of hij je even wil helpen. Geen reactie. Ook niet na 2 en zelfs niet na 3 keer vragen. De meeste ouders reageren geïrriteerd, boos, verwijtend. Of stil, verdrietig, machteloos.
Meestal is deze emotie Lees verder →
De boze buitenwereld
Met een puberdochter ontkom ik er niet aan: bezorgdheid als ze ’s avonds nog op de fiets stapt om met haar vriendinnen uit te gaan. Ik gun haar het plezier, dus ik ga haar niet verbieden om op stap te gaan. En de wijze raad die ik haar al zo vaak gegeven heb, kan ze ondertussen wel dromen. ”Let op jezelf. Let op elkaar. Doe niks wat je niet wilt. Hou je drankje in de gaten. Samen uit, samen thuis”.
Wat is er nog meer te waarschuwen? Ze is een zelfstandige meid die weet wat ze wil, en vooral wat ze niet wil.
Hoe kun je kinderen beschermen tegen de boze buitenwereld?
Lees verder →
Wat kúnnen kinderen boos zijn. De mijne kon (en kan) er ook wat van!
Onze peuter van drie jaar heeft nooit op de grond van de supermarkt gelegen. Dat niet. Maar wel in het kinderdagverblijf waar ze 2 dagen per week naar toe ging. ’s Morgens was ze verlegen en moest ze even wennen, maar aan het eind van de middag was het een heel ander verhaal. Dan kon ik haar vaak niet meekrijgen. Ze wilde blijven spelen of haar jas en schoenen niet aandoen. En dat liet ze luid, duidelijk en met het nodige geraas merken. Haar juffen waren verbijsterd dat die woedende tiran hetzelfde kind was als het lieve schattige meisje dat ze normaal gesproken was.
Wat doe je dan als ouder?
Op school was ze een vrolijke, lieve kleuter die het met alle kinderen goed kon vinden, vooral met haar hartsvriendinnetje. Toen die onverwachts Lees verder →
Partner en kinderenStel: ik ben getrouwd. Ik woon samen of ik heb een lat-relatie. In ieder geval heb ik een partner.
We hebben een partnerrelatie.
Stel: we hebben een kind. We zijn vader-moeder, moeder-moeder of vader-vader. Dat is een ander soort relatie dan de partnerrelatie. Wij zijn de ouders van ons kind, we hebben een ouderrelatie.
Met ons kind hebben we, allebei op onze eigen manier, een ouder-kindrelatie.
En als we samen meer kinderen hebben, zijn er vanzelfsprekend meer ouder-kindrelaties.
Lees verder →