Ik deed wat mijn moeder me vroeg. Hielp mijn 3 jongere zusjes. Was nooit ongehoorzaam. Lekker rustig, mijn vader en moeder hadden geen kind aan me. Dat was fijn voor hen, in een gezin met 4 kleine kinderen (later zouden er nog twee broertjes volgen).
Mijn ouders hadden geen omkijken naar me, daar zorgde ik wel voor. Van jongs af aan wist ik al onbewust: ‘Papa en mama hebben verdriet om het overleden broertje, ze hebben genoeg zorgen, ik hou me stil, ik wil hen geen last geven’.
Een overlevingspatroon, om maar lief gevonden te worden.
Zo is het lang geweest.
Tegenwoordig ben ik nog steeds geen druktemaker en nog steeds best wel lief.
Maar ik kom ook voor mezelf op en heb ondertussen geleerd dat ik niet verantwoordelijk ben voor emoties en gedrag van iemand anders.
Overlevingspatronen, ze kunnen lang doorwerken, in je familie, met vrienden, op je werk. Vaak ben je je er niet eens bewust van.
Naast mijn onbewuste patroon: ‘Ik hou me maar rustig, dan hebben ze geen last van me’, zijn er nog meer overlevingspatronen, zoals:
🗨 Blah blah blah, ik heb niks te zeggen, blah, blah (maar dan horen jullie me tenminste).
🗨 De eeuwige grappenmaker, hahahaha (iedereen lacht, ik krijg aandacht).
🗨 Altijd zorgen voor anderen (maar mezelf vergeten).
Benieuwd naar hoe overlevingspatronen ontstaan, wat jouw overlevingspatroon is, hoe ze blijven bestaan en hoe ze doorbreken kunnen worden?
Ik heb een checklist gemaakt, ‘Een muurtje om je heen’. Vraag gratis aan.
Wil je dat ik hierover met je meedenk? Gratis telefonisch meedenk-gesprek.
Geef een reactie