‘Mama was gelukkig voordat jij kwam, weet je dat?’
Dat zei de moeder van Kevin toen hij 3 jaar was.
We need to talk about Kevin. Toen Pierre Bokma dit in augustus 2024 als Zomergast-film koos, werd ik meteen getriggerd. Acht jaar eerder had ik hem al gezien. Indrukwekkend en angstaanjagend, ik sliep er een aantal nachten slecht van.
Ik stelde het uit, maar gisteren heb ik de opname van de film gezien. gezien. Nog steeds akelig om te zien, maar door jarenlange opgedane ervaringen met familieopstellingen, vond ik het deze keer vooral fascinerend. Er was zóveel te ontdekken aan systemische dynamieken.
Een moeder die niet blij is met de baby. Kleine Kevin die daarop reageert met afwijzing, wat weer zorgt voor meer afstandelijkheid bij moeder. Een vader die het probleem niet ziet en zijn vrouw niet steunt. Een oudere Kevin aan het hoofd van de tafel, en moeder die bang voor hem is. Een later geboren ‘droomkindje’, jaloezie bij Kevin. Met uiteindelijk een gruwelijk plot.
De film zit boordevol familie-systemiek. De plek van ieder in het gezin, de bagage die ieder draagt, de balans tussen geven en ontvangen. Super interessant!
En de schuldvraag? Niet zo duidelijk verklaarbaar. Het karakter van ieder speelt een rol. De geboorte van Kevin en de periode erna. De rugzak die moeder en vader waarschijnlijk al sinds hun jeugd meedragen. De omgeving, de school. Dus ja…wiens schuld is het uiteindelijk?
Zo heftig is het in de meeste gezinnen gelukkig niet. Maar bij (praktisch) iedereen hebben er in zijn/haar jeugd kleine en grote gebeurtenissen plaats gevonden die invloed (gehad) hebben op het verdere leven.
Vind je dit interessant? Kom dan eens naar een workshop ‘In elke familie is weleens wat’.
Of maak een afspraak voor een individuele familieopstelling.
Geef een reactie